این جا کسی نیست ؟

 

که بخواد به دادت برسه دل بی کسو کار من!

 

به آخر خط رسیدی بگو  چی می خوای که دیگه سر اومده انتظار من

 

یه روز می خواستمت حالا ازت خسته شدم

 

داری می شی بلای جون من

 

لعنت به من اگه دیگه بهت بگم پیشم بمون

 

بگو چی می خوای از جون من

 

الهی روزی برسی تو آتیش کینه ی من بسوزی و خاکستر بشی

 

جونتو آخر می گیرم کاری می کنم که دیگه مثه خودم دیوونه شی

 

برو بزار تو غصه هام بمیرمو بسوزم تنها باشم تو حال خودم

 

بی خیال عشقت شدم

 

دست از سر دلم بردار دیگه نمی خوام ببینمت

 

بسته آخه چقدر می خوای منو به بازی بگیری

 

کاشکی که راحتم کنی بگی الهی بمیری

 

لیاقت عشق منو تو نداری بخدا

 

میدونم میری ولی بدون بدون من کم میاری

 

دلت می خواست وجود من واست بشه مجسمه

 

تا هر جوری دلت می خواست خوردم کنی جلو همه

 

دیوونگی عادته بی مرامی تو خونته

 

می خوام بزارمت کنار این قسمم به جونته 

 

الهی روزی برسی تو آتیش کینه ی من بسوزی و خاکستر بشی

 

جونتو آخر می گیرم کاری می کنم که دیگه مثه خودم دیوونه شی

 

برو بزار تو غصه هام بمیرمو بسوزم تنها باشم تو حال خودم

 

بی خیال عشقت شدم

 

دست از سر دلم بردار دیگه نمی خوام ببینمت

 

 

 

تعویض جامه ی چرکین

رسمی ستودنی است

اما تعویض قلب از چرک

ولکه ی نفرت تنها نوازش

تیغ را فریاد می کند

 

در شهر منم پرنده ی محزونش

آن سوی من است مرز بی قانونش

دل می رود از پی دلم سرگردان

صحرا سگ لیلی است و من مجنونش

 

چی می شد؟

همین حالا

اگر پرواز می کردم ؟ 

ز پایانی عبث

راهی دگر آغاز میکردم ؟

من دیگه خسته شدم

بس که چشام بارونیه

از دلم تا کی فضای غصرو مهمونیه

من دیگه بسته برام

تحمل این همه غم

بسته جنگ بی ثمر

برای هر زیادو کم

وقتی فایده ای نداره

غصه خوردن واسه چی

واسه عشقای تو خالی

ساده مردن واسه چی

نمی خوام چوب حراجیرو

به قلبم بزنم

نمی خوام گناه بی عشقی

بیفته گردنم

نمی خوام در به در پیچو خم این جاده شم

واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود کمو خالیه پر افاده شم

وایسا دنیا      وایسا دنیا

من می خوام پیاده شم

همه حرف خوب می زنن

اما کی خوبه این وسط

بدو خوبش با شما ما که رسیدیم ته خط

توهمون:

آب زلالی مثل شبنم واسه گلدون

توهمون:

عاشق عشقی مثل لیلی واسه مجنون

تو همون امید عشقی که بنا شده تو دنیا

تو همون کلام عاشق که رها شده تو دنیا

تو همون قاصدک عشق که برام نازو صبوری

تو همون عشق زلالی با صفا و بی غروری

تو همون بودن امید واسه تنهایی شاعر

تو همون مرهم یاسی واسه گلهای تو باغچه

تو همون گلدون پرگل که نشسته لب طاقچه

تو همون حس عجیبی مثل رفتن مسافر

تو همون یار عزیزی که همش رفته زخاطر

تو همون مهرووفایی برای چشم انتظاری

تو همون آدم ساده منو باز تنها نزاری ؟!...

تو همونی که بعد از تو نمیشه هیچکس یارم

تو همون مهربون من که یه وقت اومد کنارم 

تو اون دست مهربونی که میره تا به ستاره

تو همون کسی میمونی که قلبش تیکه و پاره

تو همون معنی اسمی که به غمها میشه فریاد

تو همون عشق می مونی که اونو خدا به من داد

 

دلم آرام در خلوتگهی شد          

صدا آمد بهار من کجایی 

که سالها رفته ای از ما جدایی 

ولی در قلبو چشمم آشنایی

به ناقوس دلم بزن صدایی

که تو با غصه هایم آشنایی 

عشق یعنی 

کلبه متروک پیر    

عشق یعنی

سرسر آبی در کویر

عشق یعنی

بی بال و پر پرواز کن

عشق یعنی

عشق دگر آغاز کن !

عشق یعنی

سوختن پرپر شدن

عشق یعنی

سر به دامان عزیزی مردن

عشق یعنی

کهکشانی از بهشت

عشق یعنی

خانه ای از خاک و خشت

عشق یعنی

فکرسکوت نسترن

عشق یعنی

گونه هایی که ترن

عشق یعنی

خواب غفلت در نیاز

عشق یعنی

گریه کردن در نماز

عشق یعنی

حرف بی لبخندها

عشق یعنی 

 گذشتن از اسفند ها

 عشق یعنی

ستاره آسمون ماه

عشق یعنی

سرزمین آرزو

عشق یعنی

یک دریچه روبه رو

عشق یعنی

نوکرتازه به کار

عشق یعنی

جوخه ی اعدام و دار

عشق یعنی

دردو نادرمون دل

عشق یعنی

قلبهای مانده در مرداب وگل

عشق یعنی

پاک بودن تا خدا

عشق یعنی

از من و از دل جدا

عشق یعنی

هستی ام بر باد ده

عشق یعنی

هرچه دل می خواد ده

عشق یعنی

ای خدای روزگار

عشق یعنی 

روی دیوار را نوشتن یادگار

عشق یعنی

نازنین و دلربا

عشق یعنی

نازنین من بیا

 

 

 بمان ای ماندنی تر از همیشه

بمان تا آغوش من گرم از محبت

بمان و دیگرم رنجی نیفروز

بمان که ماندنت باشد غنیمت

 

به امید آنکه باغ بی بهارم ازسر ترحم تو گل افشان گردد بلند بلند فریاد میزنم :

یک روز به قول خود عمل خواهی کرد

این تلخی محض را عسل خواهی کرد

آن وقت تمام بی کسی هایم را

لبریز لطافت غزل خواهی کرد

وروزها ازسر بی قراری واز روی صداقت وبی ریایی ام عاشقانه میگویم: 

شانه های خسته را پل میکنم

بار عشقت را تحمل میکنم

از فراغت ای گل زیبای من

بی قراری مثل بلبل میکنم

اگر چه چشم های بی قرارم را در حسرت نگاهت گذاشتی ومرا به شفاف ترین رویای زندگی سپردی واز آنجا که از گناه بی گناهی ام بی خبری برایت اینگونه مینویسم:

اگر چه باور دل کندن از تو مشکل بود

کبوتری که ز بامت پرید این دل بود

تمام عاطفه ام را گریستم اما

دل تو بود که از درد عشق غافل بود 

اما چون فریادهای آشفته ام سر به فلک کشید آسمان دست بر موهایم کشید وبرایم خواند:

شب بخیر ای آخرین امید من

نذار تاریکی تو قلبت بشینه

چشمات و به روی شهر شب ببند

تا چشای کوچیکت خواب ببینه

گل نیلوفر من به خواب من نمی یایی !؟

به زیر سقف این رویا کنار من نمی یایی!؟...

گل نیلوفریه من شبم تاریکو دشواره

همیشه بین ما هر دم غم تلخ یه دیواره

گل نیلوفریه من غمم تنها برای توست

همین بغض ترک خورده طنین آن صدای توست

گل نیلوفریه من چرا با من نمی مانی !!!

برای شب دشوارم چرا یک دم نمی مانی؟؟

گل نیلوفریه من چه شد آن عشق رویایی ؟!

چه شد حرفهای شیرینت و قلب همچو دریایی!!!

گل نیلوفریه من گل بی خارگلخانه

امید معرفت از تو امید عشق و میخانه

گل نیلوفریه من کجا بودی کجا رفتی؟؟

غم ای چشم کافی نیست کجا رفتی چرا رفتی ؟!

گل نیلوفریه من بی تو تنهایی آسمون نیست !!!

دیگه دستای خورشیدم مرحم زخمای بارون نیست؟

گل نیلوفریه من عزیز خوب رویایی

حالا تنها نصیب من غم و دردای تنهایی...  

 

بر خانه ی عشق گذرگهی زدم وبرای شنیدن سخن عشق همچنان بی تابم تا آنجا که مرا دردو غمی جانکاه است.

برو ای دل که بی غمخوارم امشب

قرین بی دردو بی دلدارم امشب

بیا ای غم بیا ای همدم من

که سر بردامنت بگذارم امشب

وچون خواستم سر به بیابان گذارم آسمان گریه کنان برایم گفت:

عمری به یادت ای بت زیبا گریستم

دور از مه جمال تو شبها گریستم

از بحر بیکران وصالت به عمر خویش

لب تر نکرده ام دریا گریستم

وقتی شبها برایت از بازی کودکانه ام کنار پنجره میگفتم وبرای همیشهگی زیبایی روحت دعا میکردم شب با صدای بلندگفت:

تمام لحظه هایم بی تو تاریک است

نگاه جاده های عشق باریک است

بیا با من بگو ای نو بهار سبز

که روزورویش خورشید نزدیک است

وچون وقتی در شبها با یاد تو همخواب میشدم دل در بیقراری خویش میگریم وزیر لب میگویم:

امشب این جا دل بهاری میشود

غصه ها یک سر فراری میشود

اشک شوق ازلابه لای پلک چشم

بی صدا آهسته جاری میشود

ووقتی که باز میمانم از نوشتن برای زیبایی رخسار بی نظیر تو دل در تمام بی احساسی اش میخواند:

کاش میشد غزلی ساخت به زیبایی تو

ساحرو خاطره انگیز به گیرایی تو

کلماتش همه روشن همگی معجزه گر

نرمو موزون حرکاتش به فریبایی تو

اما دوباره میبینم دل قرار خود را نیافت وباز برای بیقراری دل خود این چنین میگویم:

باز هم چشمی سیه پای دل زنجیر کرد

ره چه پویم بعد ازاین پای دلم چون گیر کرد

دورعشقوعاشقی ازمن گذشت اما دریغ

کی چنین پندی براین دیوانه دل تاثیر کرد

وچون به زیبایی آن نگاه تو محکومم وبرای عشق راه فراری نمیبینم از سر نیاز به تو میگویم :

آسمان که در آن جاذبه ی پرواز است

راه پرواز برای دل عاشق باز است

شعر ازپنجره ی چشم تو شورانگیز است

عشق در آیینه ی حسن تو در اعجاز است 

 

 

  

سربه زانو میگذارم از همه رنجو ملال تا که بینی ازفراقت بر چه حالی من فتادم گویمت اینگونه حال:

من که یک عمربه شوق سر کوی تو دویدم

نتوان گفت که ازدرد فراغت چه کشیدم

هر چه بود ازستم وجوروجفای تو به صدشوق

نقد جان دادم و یک باره متاع تو خریدم